Luengas pirenaicas (chicota reflexión)

Como cuento que ya debez d'estar fartos de sentir charrar d'eleczions e d'el Chikilicuatre, me'n foto en fer garra comentario sobre estes temas, que ya i hai cuantos foros e pachinas web an que poder parlar-ne se se quiere dica la saziedat, perque güe soi baixato ta Uesca e en totas las emisoras que ibe sintonizando u charraban de la una u de l'altra.
Ye bien pincho el Semontano aora, el trigo prenzipiando a medrar e dando una coloreta berde que pocas bezes se i bei, almendreras en flor, plebia, l'ambista de la Sierra Guara... Ixo m'ha feto pensar en que en no guaire tiempo per astí abaixo ya prenzipiará a floreixer l'allaga, e ya se sabe: "Cuan l'allaga floreix, la fambre creix, e cuan bachoca pa toz en toca". Comparaz este refrán con este altro gascón que replegó Coromines (DECat, I, p. 559): "qoan era escóba florís, er'hame pet país,/ qoan bajòque / alavets hi toque, / qoan hè'ra trictric, / tant n'ha't praube com et ric".
Ye curioso cómo se pareixen las luengas pirenaicas, e no només en l'aspeuto u en la sintaxis de la luenga, se no en la perzepzión d'el medio e en es refrans tan pareixitos que tienen, soi segur que en catalán en debe d'aber bel·laún pareixito.

E encara que no tienga cosa a beyer, tos deixo esta foto d'altro azirón.